(2768)-(2771)

மற்று அன்றியும்

–

தவிரவும்

தன் உருவம் ஆகும் அறியாமல்

–

தனது ஸ்வரூபத்தை யாரும் தெரிந்து கொள்ள வொண்ணாதபடி.

தான் ஓர் மன்னும்

–

பரமபுருஷனான தான் ஒரு திவ்யமான வாமந வேஷங்கொண்ட பிரமசாரியாகி

மா வலி தன்

–

மஹா பலியினுடைய தான

பொன் இயலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து

–

ஸவர்ணதானஞ் செய்யும் யாக பூமியிலே எழுந்தருளி

போர் வேந்தர் மன்னை

–

போர் செய்யவல்ல மிடுந்தையுடைய அரசர்களில் தலைவனான அந்த மாவலியை

மனம் கொள்ள வஞ்சித்து

–

(இப்பிரமசாரி யாசிப்பதற்காகவே வந்தானென்று) நம்பும்படியாக மயக்கி

நெஞ்சு உருக்கி

–

(நடையழகு சொல்லழகு முதலியவற்றால) அவனது நெஞ்சை உருக்கி

மன்னா

–

மஹாப்ரபுவே!

என்னுடைய பாத்த்தால் யான் அளப்ப

–

என் காலடியால் நாளே அளந்து கொள்ளும்படி

மூ அடி மண் தருக என்று

–

மூவடி நிலம் கொடு என்று

வாய் திறப்ப

–

வாய் திறந்து கேட்க,

அவனும்

–

(அதுகேட்ட) அந்த மாவலியும்

என்னால் தரப்பட்டது என்றலும்

–

அப்படியே என்னால் மூவடி நிலம் கொடுக்கப்பட்டது என்று சொல்ல

அத்துணைக் கண்

–

அந்த க்ஷணத்திலேயே

மின் ஆர் மணி முடி போய் விண் தடவ

–

விளங்குகின்ற மணிமகுடம் ஆகாசத்தே போய் அளாவ,

மேல் எடுத்த

–

உயரத்தூக்கியருளின

பொன் ஆர் களை கழல் கால்

–

பொன்கள் நிறைந்து சப்திக்கின்ற வீரத்தண்டை யணிந்த திருவடி

ஏழ் உலகும் போய் கடந்து

–

மேலுலகங்களெல்லாவற்றையும் தாண்டி

அங்கு ஒன்னா அசுரர் துளங்க

–

அந்தயாக பூமியிலுள்ள (நமுசி முதலிய) பகையசுரர்கள் துன்பப்படும்படி

செல நீட்டி

–

(மேலே) நெடுகவியாபிக்கச் செய்து

மா வலியை வஞ்சித்து

–

(இவ்வகையாலே) மஹாபலியை வஞ்சித்து

மன்னும் இ அகல் இடத்தை

–

நித்யமாய் விசாலமான இப்பூ மண்டலத்தை

தன் உலகம் ஆக்குவித்த தாளானை

–

தன்னுடைய லோகமாகவே ஆக்கிக்கொடுத்த திருவடிகளை யுடையனாய்