(648)

வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு துதங்க ளார்ந்த வளையுடம்பி னழல்நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீ

வீயாத மலர்ச்சென்னி விதான மேபோல் மேன்மேலும் மிகவெங்கும் பரந்த தன்கீழ்

காயாம்பூ மலர்ப்பிறங்க லன்ன மாலைக் கடியரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்

மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்றென் வாயார என்றுகொலோ வாழ்த்தும் நாளே!

 

பதவுரை

கடி அரங்கத்து

-

நறுமணம்மிக்க கோயிலிலே

ஓர் ஈர் ஐ நூறு வாய்

-

ஓராயிரம் வாய்களிலே

துதங்கள் ஆர்ந்த

-

ஸ்தோத்ர வாக்கியங்கள் நிறைந்திருக்கப் பெற்றவனாய்

வளை உடம்பின்

-

வெளுத்த உடம்பை யுடையவனாய்

அழல்

-

(எதிரிக்ள வந்து கிட்ட வொண்ணாதபடி) அழலை உமிழாநிற்பவனான

நாகம்

-

ஆதிசேக்ஷன்

உமிழ்ந்த

-

(தன் வாயினின்று) வெளிக்கக்கிய

செம் தீ

-

செந்நிறமான ஆகநிஜ்வாலையானது

சென்னி

-

தலையின் மேலே

வீயாத மலர்

-

அழிவில்லாத புஷ்பங்களாற் சமைத்ததொரு மேற்கட்டி போல

எங்கும் மேல்மேலும் பரந்து மிக

-

மேற்புறமெங்கும் விஸ்தரித்து விளங்க

அதன் கீழ்

-

(ஆதிசேக்ஷன் உமிழ்ந்த அக்நிஜ்வாலையாகிற) அந்தப்புஷ்ப

விதாநத்தின் கீழே)

அரவு அணையில்

-

சேஷசயநத்திலே

பள்ளி கொள்ளும்

-

கண்வளர்ந்தருளா நிற்பவனும்

காயா பூ மலர் பிறங்கல் அன்ன

-

காயாவின் அழகிய பூக்களாலே தொடுக்கப்பட்ட நீலமாலை போன்றவனாய்

மாலை

-

பெருமை பொருந்தியவனாய்

மாயோனை

-

ஆச்சர்யனான ஸ்ரீரங்கநாதனை (அடியேன்)

மனம் தூண் பற்றி நின்று

-

திருமணத் தூண்களிரண்டையும் அவலம்பாகப் பற்றிக்கொண்டு நின்று

என் வாய் ஆர வாழ்த்தும் நாள் என்று கொல்

-

என் வாய்த்தினவு தீர ஸ்துதி செய்யுங்காலம் என்றைக்கு வாய்க்குமோ?.

 

ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் எழுதிய

விளக்க உரை

***- ஆயிரம் வாய்களாலும் ஆயிர நாமங்களைச சொல்லி எம்பெருமானைத் துதிப்பவனும்,  ‘சுத்த ஸத்வகுணமுடையவன்’ என்பது நன்கு விளங்குமாறு பால்போல வெளுத்த உடலையுடையவனுமான ஆதிசேஷன், எம்பெருமானிடத்திலுள்ள பரிவின் மிகுதியாலே அஸ்நாதத்திலும் பயத்தை மங்கிப்பவனாதலால் கொடிய அரக்கரசுரர்கள் விபவாவதாரங்களிற் போல அர்ச்சையிலும் வந்து நலிவர்களோ என்னும் அதினங்கையினால் அவர்கள் அணுகமுடியாதபடி எப்போதும் அழலை வாயில் நின்று கக்கிக்கொண்டிருப்பதனால் செந்நிறமான அந்த அக்நிஜ்வாலையானது அவனுடைய தலைகளின் மேற் கிளம்பி விசேஷமாகப் பரவி ‘சண்பகம் முதலிய செம்மலர்களாலே ஒரு மேற்கட்டி அமைக்கப்பட்டுள்ளதோ’ என்று உத்பரேக்ஷிக்கத் தக்கதாய் விளங்க, அத்தகைய மேற்கட்டியின் கீழே அரவணையின் மீது பள்ளி கொண்டருளா நின்ற பெரியபெருமாளை ஸேவித்தமாத்திரத்திலேயே “காலாழும் நெஞ்சழியும் கண்சுழலும்” என்றபடி சைதில்யம பிறந்து தரித்து நிற்கமுடியாத அவஸ்தை விளையுங்கால் அவ்வழகிய மணவாளனுடைய திருக்கண்ணோக்கத்திலே நிலாவுகின்ற இரண்டு திருமணத்தூண்களை அவலம்பமாகப் பற்றிக்கொண்டு தரித்துநின்று, வெகுநாளாக இழந்த இழவுதீர ஸ்தோத்ரம் பண்ணும்படியான பாக்கியம் என்றைக்கு வாய்க்குமோ? என்கிறார். (மணத்தூணே பற்றிநின்று) அழகிய மணவாளன் ஸந்நிதியில் ஹத்தண்மையிலிருக்கும் இரண்டு தூண்களுக்குத் “திருமணத்தூண்” என்பது ஸம்ப்ராதாயத் திருநாமம். மணம். “மணத்தூணருகில் நின்றுகொண்டு” என்னாமல் “பற்றி நின்று” என்றதன் உட்கருத்தை ஸ்ரீரங்கராஜஸ்த்தில் படடர் வெளியிட்டருளினார்.

 

அழகிய மணவாளனுடைய திருக்கண்ணோக்கமாகிற அமுதவாற்றின் பெரு வெள்ளமானது அநுபவிக்க இழிந்தவர்களை ஒருமித்து நிலைநின்று அநுபவிக்க வொணணாதபடி தூக்கித்தள்ளி அசைக்குமளவில், அவர்கள் அவலம்பமாகப் பற்றிக்கொண்டு நிற்பதற்காக நாட்டப்பட்டுள்ளவைபோன்ற திருமணத்தூண்களைப் பற்றுவோம் என்பது இந்த ச்லோகத்தின் கருத்து. அழகிய மணவாளனது திருமேனியின் பரிமளம் இரண்டு தூணாகப் பரிணமித்து உருவெடுத்து நிற்பதால் “திருமணத்தூண்”  என்று திருநாமமாயிற்று என்பர்.

 

English Translation

In the fortified city of Arangam, the wonder-Lord reclines on a coiled serpent-bed looking like a dense bouquet of dark Kaya flowers. The hoods of the serpent curve over the adorable Lord’s unfading-flower-like head. Its thousand matchless lips full of eternal praise spit fire that spreads out everywhere like a canopy over the Lord. O, when will that day be when I stand by the auspicious twin Marattun pillars outside the sanctum and sing mouthfuls of praise!

 
வருகை பதிவு

அறிமுகம்

உள்ளடக்கம்

இணைப்புகள்

Follow us on

எங்களைப் பற்றி
தள அறிமுகம்
அறிவிப்பு
கடிதங்கள்

தொடர்பு
பிரபந்தம்
திவ்ய தேசங்கள்
கதைகள்
கட்டுரைகள்

பக்தி இலக்கியம்
வைணவ இணைய தளங்கள்
வலைப் பூக்கள்


Facebook
Twitter



 
 
Sitemap | Disclaimer
© Dravida Veda | All rights reseved
Web Design - Purple Rain